Bonusaflevering bij afl. 5 – transcript

Met dank aan Margot Gerritse en Eline Pollaert voor het transcript. Deze aflevering luisteren in plaats van lezen? Luister hier naar de bonusaflevering met Anne van de Beek.

Introductie
Interview met Anne van de Beek: Onzichtbaarheid en autisme
Interview met Anne van de Beek: Toegankelijkheid
Interview met Anne van de Beek: Werk
Interview met Anne van de Beek: Social media
Interview met Anne van de Beek: Onzichtbaarheid en lesbisch zijn
Afsluiting

Tamar: Welkom bij deze bonusaflevering van Ziek: de podcast, waarin ik Tamar Doorduin, verslag uitbreng vanuit de lappenmand. In aflevering 5 sprak ik met Anne van de Beek over autisme, migraine en dokterdrama en omdat ik haar voor het interview zo lang aan de praat had gehouden, was er meer dan genoeg materiaal om ook nog deze bonusaflevering te maken. In deze aflevering hebben we het onder andere nog over: onzichtbaarheid van autisme, migraine en lesbisch zijn, wonen met begeleiding, vriendschappen, toegankelijkheid bij autisme, ZZPer zijn en we praten gezellig over Twitter en social media. Net als in de vorige aflevering is de geluidskwaliteit niet helemaal perfect, maar ik verwacht dat jullie het gesprek interessant genoeg vinden om daar niet te veel last van te hebben.

Eerst nog eventjes wat huishoudelijke mededelingen. Doneren aan deze podcast mag via Patreon. https://www.patreon.com/ziekdepodcast. Kun je geen geld missen, maar wil je deze podcast wel steunen, laat dan een recensie achter in de Apple podcast app. Zet bijvoorbeeld nu, nu op dit moment, eventjes de podcast op pauze en doe het gelijk voordat je het vergeet. Ik weet er alles van. Ik vergeet het ook altijd, maar het is echt niet veel werk als je het gewoon eventjes doet. En het helpt ons echt enorm. Doe het niet alleen bij ons, maar doe het gewoon bij alle Nederlandse podcasts die je kent. Vooral de kleinere podcasts, want die hebben het echt nodig.

Volg ons ook op social media: Twitter, Instagram en Facebook voor nieuwtjes, of neem eens een kijkje op de website: https://www.ziekdepodcast.nl. Wil je mij offline ontmoeten, dan kan dat binnenkort. Op zaterdag 18 mei zit ik in een panel over intersectioneel feminisme, georganiseerd door politiek café en vegan lunchroom in de maak Vega Nora. Het is in Utrecht om half 2 en meer info vind je in de shownotes. Ik zou het echt heel erg leuk vinden om daar wat zieke feministen te ontmoeten. Dat was het, hier komt de bonusaflevering.

Interview met Anne van de Beek: Onzichtbaarheid en autisme

Tamar: Ik wil nog eventjes vragen, wat is voor jou nou zo het nadeel van dat mensen niet aan je zien dat je autistisch bent?

Anne: Het nare daarvan is dat ze je dan eigenlijk niet geloven, dat er minder begrip voor is. Ik heb gewoon eigenlijk mijn hele leven gehad dat ik heel erg overschat werd. Op het moment dat ik bijvoorbeeld een Wajong-uitkering aanvroeg, was dat ook. Ik heb er ook best wel kritiek op gehad. Op het moment dat ik begeleid ging wonen, heb ik daar ook heel veel kritiek op gehad. Omdat mensen zoiets hadden van, ja maar, jij past daar toch niet tussen, tussen die gekken. Terwijl die mensen die bij mij in het woonproject wonen, die functioneren net zoals ik functioneer. Daar is geen verschil in, dus dat zijn geen gekken. Maar iedereen denkt dat wel, weet je wel. Dan hebben ze zoiets van hoezo ga jij er tussen wonen, want jij past daar toch helemaal niet tussen? Terwijl ik daar heel goed tussen pas.

Tamar: Want heb je zelf ook wel eens dat gevoel gehad? Van dat het voor jou een stap was? Dat je dan zelf misschien dacht, ojee, nu plaats ik mezelf er tussen?

Anne: Ja, met de Wajong uitkering zeker wel. Ja, want ik bedoel, ik ben gewoon opgevoed met dat je moet werken voor je geld. En daar ben ik het ook nog steeds mee eens. Ik bedoel als dat kan dan moet je dat doen. Dus dat is wel heel lastig voor me geweest. Ook het moment dat ik zei, oké moet ik nu gaan leven op geld van de overheid.

Tamar: Wat zouden die mensen eigenlijk moeten zien of moeten weten zodat ze het wel zouden zien? Kun je misschien een voorbeeld noemen van iets concreets? Het is natuurlijk ook altijd zo, dat schreef je ook van tevoren, met migraine dat dat ook zo onzichtbare is. De momenten dat je er het meeste last van hebt, ben je binnen en dan heb je geen gezelschap.

Anne: Nee precies. Kijk, ik ben ook 80/90% van de tijd alleen thuis. De tijd dat mensen me zien heb ik voor kunnen opladen en dan ben ik even mijn beste zelf…

Tamar: Ja, dan maak je keurig oogcontact en doe je je best om wederkerig te zijn.

Anne: Ja, de vrienden die ik nu heb hebben er ook best wel lang over gedaan om te kunnen “zien” wat er nu precies aan de hand was. Ze hoeven echt niet perse te zien waar dat autisme dan precies in zit, maar gewoon respect hebben voor wie ik ben als persoon. Ik vind het altijd leuk op het moment, ik weet dat mensen mij kennen op het moment dat je er zelf grapjes over kunt maken. Dat iemand expres zegt: ‘we gaan dat doen’ en dan ineens zegt: ‘o nee, we gaan toch dat doen’. En dat ik dan dus helemaal in paniek ben, mijn ogen worden groot van paniek zeg maar. En dan: ‘haha grapje’. Dat vind ik wel leuke dingen, omdat ik dan weet dat iemand me zo goed kent, dat iemand daar een grapje over kan maken.

Tamar: Misschien ook wel, daardoor merk je ook wel dat iemand je dan echt snapt en ook een deel van het werk over kan nemen daarin; zich daar aan aanpassen.

Interview met Anne van de Beek: Toegankelijkheid

Tamar: Dat vroeg ik me ook nog af: Hoe ziet toegankelijkheid, dat is natuurlijk zo’n woord bij het omgaan met beperkingen, hoe ziet dat er uit bij autisme? Hoe kun je een toegankelijke vriend zijn? Misschien een beetje een rare vraag. Hoe kun je als iedereen nou dit of dat zou doen, dat de wereld dan veel makkelijker zou zijn voor mensen met autisme, voor autistische mensen? Wat zou iedereen dan moeten doen?

Anne: Sowieso niet interpreteren.

Tamar: Niet interpreteren?

Anne: Niet interpreteren hoe het voor iemand is, maar gewoon luisteren naar wat diegene daarover zegt, vragen stellen. En wat voor mij heel belangrijk is, is dat dat ik weet dat alles kan en mag bij mijn vrienden. Mij heeft het heel erg geholpen dat als er gewoon een vriend naast me staat waar ik me veilig bij voel, dan kan ik heel veel. Als diegene dan zegt: ‘kan ik nu op de koffie komen?’ ‘Ja oké is goed’.

Tamar: Ja want je weet als je dan misschien een beetje ‘blegh’ bent, dat die dat dan oké vindt…

Anne: …Dat die dat dan wel begrijpt. Dat die dat dan wel kan hebben. Dat is iets wat ik daarvoor nooit deed. Zo spontaan met iemand afspreken. Dat is iets wat ik nu wel kan. Of ik ben bijvoorbeeld wel tien jaar niet naar een concert geweest. En toen ben ik met een goede vriend waar ik me gewoon veilig bij voel ben ik voor het eerst weer naar een concert geweest. En dat zijn dan heel veel dingen die moeilijk zijn, maar omdat er iemand naast me staat waarbij ik weet dat alles goed is, dan kan dat ineens.

Tamar: Wat is er moeilijk aan een concert? Ik kan me er wel iets bij indenken, al die mensen…

Anne: Heel veel mensen. Enorm harde muziek. Wat ik dus ook heel leuk vind, om even gewoon helemaal soort van ondergedompeld te worden in de muziek. Maar het zijn ook heel veel prikkels. Vaak moet je er ook naar toe reizen met het openbaar vervoer.

Tamar: Oja, als het niet in Utrecht is.

Anne: Nouja, dat soort dingen.

Tamar: Wat ik zelf wel eens heb, wat ik dus denk dat misschien ook een beetje autistisch is, is dat ik er moeite mee heb als ik ergens heen ga en ik weet van tevoren niet hoe het er uit ziet. Heb jij dat ook?

Anne: Ja dat heb ik ook wel. En daar heeft technologie natuurlijk heel erg mee geholpen. Je kunt bijna alles opzoeken. Elke website heeft foto’s. Maar inderdaad de eerste keer ergens naar toe gaan, dat is altijd wel spannend.

Tamar: En dat is dan omdat het onvoorspelbaar is?

Anne: Ja en dat je de weg moet vinden. Ik kan me altijd slecht oriënteren in de ruimte. Dus dan kan ik het nooit vinden. Dus dan moet je even iemand aanspreken.

Tamar: Ja heel herkenbaar.

Tamar: Ik wou nog iets zeggen. Want ik heb dus nu bedacht: ik heb dat bij vakantie echt heel erg. Ik hou heel erg van op vakantie gaan, maar het is tegelijkertijd iets super-super-super-stressvols voor mij. Ik heb dan vaak van tevoren een paniekaanval ofzo. Ik weet niet of het officieel een paniekaanval is. Maar dat ik gewoon heel erg ‘blegh’ ben. En nu had ik dus vanwege de POTS van tevoren alle accommodaties gevraagd voor ik in Zweden ging boeken: ‘is er een stoel bij de douche of kunnen jullie die voor mij regelen?’ Maar ook van: ‘Ik neem een rolstoel mee. Ik ga er van uit dat dat niet echt een probleem is? Klopt dat?’ En toen, die Zweden zijn er blijkbaar heel erg goed op ingesteld. En die stuurden mij toen foto’s van de accommodatie zodat ik zelf, dat vond ik echt zo goed, dat ik zelf kon checken of dat bij mij ging lukken met de rolstoel. Maar ik vond het ook gewoon zo fijn überhaupt dat ik nu veel rustiger ben voor die vakantie, omdat ik nu weet hoe die huisjes eruit zien. Gewoon precies, dus niet alleen maar de reclame foto’s.

Anne: Het scheelt dat bij vakanties alles nieuw ofzo is. Alles is anders.

Tamar: En ook al weet je dan van tevoren wel: waarschijnlijk is dat allemaal geen punt. Ik kan dat niet van me afzetten.

Anne: Nee, ik ga eigenlijk ook zelden op vakantie.

Tamar: Ik heb ook wel een beetje gehoord dat dat nou echt van die dingen is die echt heel erg bij autisme hoort. Echt spectrum breed ofzo. Problemen met vakantie. Of zouden er dan toch gewoon nog stiekem autistische mensen zijn die heel graag op vakantie gaan en heel veel reizen?

Anne: Nouja, volgens mij zullen er vast mensen zijn die heel erg van reizen houden.

Tamar: Maar je kan het je niet voorstellen?

Anne: Ik heb ze nog niet ontmoet.

Interview met Anne van de Beek: Werk

Tamar: Oja, we zouden nu het over werk nog hebben. Want je vertelde dat dat echt heel erg de uitkomst is. Hoe je het nu doet. Want je hebt een eigen bedrijf. En dan kun je dus vrij nemen.

Anne: Ja, ik kan eigenlijk gewoon zelf mijn tijd indelen. Ik werk maar 8 uur per week. Dus dat is eigenlijk best wel weinig.

Tamar: Ik vind het veel.

Anne: Ik kan dus op die manier zelf mijn tijd indelen en het werkt op deze manier wel voor mij.

Tamar: Zijn er ook hindernissen die je tegenkomt? Dingen die juist wel lastig zijn om in jouw situatie toch te werken?

Anne: Ja zeker, ik bedoel, je wil natuurlijk altijd meer. Ik wil altijd meer werken of effectiever werken in de tijd die ik heb. Dus daar ben ik altijd mee bezig. Wat ook wel lastig is, is de communicatie met de opdrachtgevers. Je moet onderhandelen over hoeveel geld je bijvoorbeeld krijgt.

Tamar: Oh, verschrikkelijk!

Anne: Ja dat zijn wel dingen die ik wel lastig vind en waar ik nog in moet leren. Ook commercieel denken. Aan het eind van de dag, als ik uiteindelijk mijn bedrijf winstgevend wil maken, dan moet er wel geld binnen komen. Ik ben geneigd om alles op te pakken wat op me af komt, ook als ik daar niet voor betaald krijg. Dus nee zeggen is ook wel een dingetje en mijn grenzen bewaken.

Tamar: Ja, want ik ben überhaupt nog steeds een streber, alleen enigszins in ruste nu. Ik vind dat ook zo ongelooflijk moeilijk, die onderhandelingen over geld. Ik heb gehoord dat je moet bluffen, en als er iets is wat echt niet bij mij past…

Anne: Nee, dat zit er ook niet echt in bij mij.

Tamar: Heb je daar tips voor? Heb je dingen geleerd daarin die het makkelijker maken voor jezelf?

Anne: Ik vraag altijd de mening van mijn begeleiding of van vrienden: ‘Wat zouden jullie doen?’ of ‘Wat vinden jullie bij mij passen?’ ofzo.

Tamar: Dat is wel een mooie vraag om te stellen.

Anne: Dus zo los ik dat meestal op. Of bijvoorbeeld op facebook, een facebook groep voor ondernemers die ik heb opgezet en waar ik zelf in zit. Die heb ik eigenlijk ook opgezet om dat soort vragen te kunnen stellen.

Tamar: Wat ik zelf ook zo lastig vind, en dat zal jij denk ik heel erg hebben: die onvoorspelbaarheid van je lichaam. Hoe je daar dan mee omgaat met deadlines.

Anne: Ja zeker. Ik van dat op door communiceren naar mensen die iets van je verwachten. ‘Het gaat me nu niet lukken, maar morgen wel’ of wat dan ook. Ik merk sowieso dat dat wel heel erg op prijs gesteld wordt dat je er gewoon over communiceert. Dat mensen weten waar ze aan toe zijn. En dat het dan eigenlijk je niet eens kwalijk wordt genomen, dat het dan wat later is of niet lukt.

Tamar: En communiceer je er ook over wanneer je de opdrachten aanneemt?

Anne: Ja.

Tamar: Wat zeg je dan?

Anne: Van tevoren zeg ik vaak, ik heb gewoon weinig tijd per week beschikbaar, omdat ik niet zoveel energie heb. En ik noem vaak ook wel de voordelen erbij. Ik kom altijd mijn afspraken na en als het niet lukt dan communiceer ik er over. Dat soort dingen.

Tamar: Wat bedoel je dan in die zin met voordelen? Voordelen van jou specifiek?

Anne: Ja voordelen van mij specifiek, om mij aan te nemen voor een bepaald opdracht. Er zijn, nouja ik wil niet zozeer zeggen, nadelen om mij aan te nemen. Maar ik weet inmiddels vrij goed… Op zich ben ik vrij stabiel, zeg maar. Ik plan zo weinig in, ik weet dat het kan. Als er meer ruimte is kan ik meer.

Tamar: Dat moet ik ook nog leren!

Anne: Het gebeurt dus heel zelden dat ik iets af moet zeggen of dat ik een deadline niet kan halen.

Tamar: Wauw! Dat vind ik echt heel knap.

Anne: Ja, dat vind ik ook heel knap van mezelf nu ik er over na denk.

Tamar: Doe je jezelf dan soms wel eens geweld aan? Om een deadline te halen, dat je zelf dan over je grens gaat, omdat je toch heel graag betrouwbaar wil zijn voor de opdrachtgevers?

Anne: Het gebeurt ook niet heel vaak meer. Dat deed ik wel eens. Ik heb bijvoorbeeld een opdrachtgever waarvoor ik vijf keer per week een nieuwsbericht moet schrijven. Op een goede dag doe ik dat in 20 minuten en dan is het perfect, dan hoef ik er nauwelijks moeite voor te doen. Maar het is vaak zo dat ik niet echt in bed lig met migraine, maar dat ik me niet goed voel. En dat ik dan toch even zo’n nieuwsbericht moet schrijven en dan kost dan veel meer moeite. Dan moet ik het in kleine stukjes opbreken en dat maakt het wel lastig. Liever voel je je gewoon altijd goed als je het moet doen. Het kost allemaal wat meer moeite. Maar het lukt wel uiteindelijk.

Tamar: En voelt het dan toch goed? Zou je eigenlijk idealiter liever dat dan niet hoeven? Of voelt het dan toch fijn dat je dat dan doet ofzo?

Anne: Er zijn echt wel dagen dat ik denk: ‘Waarvoor doe ik het?’ Ik denk dat dat ook echt wel. Ik ben gewoon 80-100% afgekeurd. Ik hóéf het niet te doen, in principe. Maar het geeft me ook zo veel energie weer terug en het geeft me ook zelfwaardering om toch te kunnen werken. Om mijn eigen bedrijf te hebben. Ik had nooit kunnen bedenken dat ik een eigen bedrijf zou hebben, ook al is het maar voor acht uur per week.

Tamar: Het voelt stoer hè? Ik vond het zo magisch toen ik voor het eerst een factuur opstuurde.

Anne: Het voelt heel goed om alles zelf te doen.

Tamar: Dat je gewoon kunt zeggen: ‘geef me geld’, maar dan professioneel. Ik heb ook in loondienst gewerkt en ik vind het zo veel meer bevredigend hoe je geld verdient als ondernemer. Het blijft veel meer voelen alsof je het zelf hebt gedaan.

Anne: Dat is tegelijkertijd ook het enge, je bent in je eentje verantwoordelijk.

Tamar: Zou je andere mensen die chronisch ziek zijn aanraden om ook een eigen bedrijf te starten?

Anne: Dat ligt eraan. Er komen veel dingen bij kijken en het is niet voor iedereen geschikt.

Interview met Anne van de Beek: Social media

Tamar: Ik ken jou via Twitter omdat je daar erg actief bent, net zoals op Facebook. Hoe zou jouw leven eruit zien zonder social media?

Anne: Dat weet ik natuurlijk niet. Heel vaak is de kritiek op social media dat je alleen maar in je eentje binnen zit met die telefoon, maar voor mij is het echt een opstapje naar face-to-face contact. Ik heb zo veel mensen leren kennen via internet. Vóór social media was dat via fora, nu is dat veel makkelijker. Op de middelbare school was ik erg alleen en nu kom ik er via social media achter dat er veel meer mensen zijn met dezelfde problemen. Dat is heel fijn om te weten.

Tamar: Er leeft een soort verhaal dat het probleem van social media is dat iedereen zich alleen maar van z’n beste kant laat zien. Dat is helemaal niet zo met de mensen die ik volg – eerder het tegenovergestelde!

Anne: Dat herken ik, misschien gaat dat meer om de jongere generatie?

Tamar: Als je nu een puber bent dan durf je dat misschien ook niet. Misschien ligt het ook wel aan de mensen die wij volgen. Wat vind je eigenlijk het leukste, Twitter of Facebook?

Anne: Twitter. Met Facebook die ik eigenlijk steeds minder. Op slechte dagen is het makkelijk om even Twitter bij te lezen en dan voel ik me minder alleen of opgesloten. Het is een soort poort naar de wereld. Iemand zei laatst dat Twitter het putje van de social media was. Toen ik er over na ging denken dacht ik ‘ja, misschien is dat wel zo’, maar het is ook de plek waar ik de meeste kansen heb gekregen en de meeste mensen heb ontmoet. Er zitten twee kanten aan, zoals aan de meeste dingen.

Tamar: Ik zit op Twitter sinds ik me om ging scholen tot journalist, omdat ik het idee had dat ik dat moest doen. In het begin vond ik het verschrikkelijk, maar nu vind ik het heel leuk. Ik heb het idee bij Twitter dat het zich wat minder snel voor je opent dan Facebook. Je moet er echt even inkomen. Wat zou jij mensen aanraden die geen idee hebben hoe je Twitter in komt, die misschien ook verlegen zijn?

Anne: Je kunt Twitter gebruiken om te zenden. Je kunt alleen maar zelf dingen posten, maar dan zul je niet echt connecten met andere gebruikers, zeg maar. Het grootste deel van de tijd ben ik tijdlijnen aan het lezen en aan het reageren op andere mensen. Op die manier ga je echt een gesprek aan, in plaats van dat je alleen maar aan het zenden bent.

Tamar: Wat voor mensen volg jij?

Anne: Ik volg aan de ene kant mensen die iets met autisme of chronische ziekte hebben, aan de andere kant mensen die ik grappig vind en die een sterke mening hebben over bepaalde dingen. Ik volg ook wel wat bedrijven en informatieve kanalen.

Tamar: Een van de dingen die ik in het begin lastig vond was om interessante mensen tegen te komen die ik kon volgen. Tegelijkertijd zit daar de kracht van Twitter. Bij Facebook blijf je eigenlijk in je eigen sociale cirkeltje van de mensen die je al kent, tenzij je in groepen gaat. Bij Twitter vind ik het zo leuk dat de meeste mensen openbaar tweeten, daardoor kun je gesprekken van andere mensen zien.

Anne: Ik vind het ook leuk aan Twitter dat je kunt retweeten. Bij Instagram heb je die functie bijvoorbeeld niet, daar vind ik het pas moeilijk om leuke mensen te volgen! Ik volg daar voornamelijk vrienden, behalve als ik iets in de media zie over iemand die een bepaald account heeft wat ik interessant vind. Het is via Instagram denk ik nog lastiger om mensen te volgen die je interessant vindt dan via Twitter. Daar kom je nog wel eens leuke accounts tegen als je gewoon aan het lezen bent.

Tamar: Denk je dat social media juist belangrijk zijn voor mensen die chronisch ziek zijn?

Anne: Belangrijk weet ik niet, maar het biedt wel bepaalde voordelen. Je kunt vanuit je huis contact hebben met heel veel mensen. Ik heb op Twitter 2.000 volgers en ik volg ook nog eens 2.000 mensen, dan heb je best een groot netwerk van potentiële nieuwe contacten.

Interview met Anne van de Beek: Onzichtbaarheid en lesbisch zijn

Tamar: Tussendoor hebben we het steeds een beetje gehad over zichtbaarheid. Mensen met een ongetraind oog zien niet dat je autistisch bent. Ook je migraine zien ze niet, omdat je op het moment van aanvallen alleen bent. Daarnaast ben je lesbisch en dat geloven mensen ook niet.

Anne: Dat vind ik altijd bizar. Bij alle drie die dingen geldt dat mensen me op mijn woord moeten geloven. Ik heb geen partner, dat zou het makkelijker maken. De allereerste keer dat ik iemand vertelde dat ik op vrouwen voel zei ze ‘oh ja, dat is wel stoer om te zeggen de laatste tijd? Iedereen in mijn hockey team zegt dat ook.’ Dat was tijdens een casual gesprek op een feestje waar een aantal lesbische vrouwen waren. Niet echt een officiële coming-out, dus. Ik heb één “officiële” coming-out gehad bij mijn ouders en mijn zusjes, de rest van de mensen komt er wel achter wanneer ze er achter komen. Ik heb er geen moeite mee, maar ook daar zijn stereotypes waar ik niet aan voldoe waardoor mensen het niet zien. Andere mensen uit de LGBT+ gemeenschap zeggen vaak dat hun gaydar niet werkt bij mij. Wat moet ik daarmee?

Tamar: Bij mij werkt ‘ie wel, zeg maar [lacht]. Of, laat ik het beter zeggen: ik ben er niet verbaasd over.

Anne: Als iemand dat zegt moet je dat gewoon geloven, dat is iets wat me best wel frustreert. Hetzelfde als met ziek zijn, dat zie je ook niet aan de buitenkant. Soms wel, maar bij heel veel andere mensen niet.

Tamar: Hoe reageerden mensen toen je ze vertelde dat je autistisch bent? Dat is ook een soort van coming-out, lijkt me.

Anne: Dat is inderdaad enigszins vergelijkbaar. Dat levert vaak hetzelfde soort verbaasde reacties op. De meeste mensen geloven het wel, maar ze hebben dan vaak geen idee hoe het zit. Op zich heb ik er niet echt nare reacties op gehad, vooral onbegrip en niet geloven. Op een gegeven moment had ik te maken met een hulpverlener me al jaren kende die ineens dacht dat ik niet autistisch kon zijn en me daardoor anders ging behandelen. Dat heeft helemaal verkeerd uitgepakt. Dat was een begeleider bij mijn aangepast wonen, dat was een rare situatie. Toen ik vroeg of ze rekening konden houden met mijn autisme zeiden ze dat dat niet kon, omdat ze me dan “niet meer als mens zouden zien”. Niet lang daarna heb ik aangegeven dat ik niet begeleid wilde worden door die persoon.

Tamar: Net alsof mens zijn en autistisch zijn elkaar uitsluit…

Anne: Het is een soort van nobel streven, maar zo werkt het niet helemaal.

Afsluiting

Dank aan Anne voor dit interview. en credits voor at Apple shampoo art voor het logo. Eline Pollaert is redactieassistent en deed samen met Margot Gerritse de transcriptie van deze aflevering. Daarover gesproken: we hebben nog steeds nieuwe leden nodig voor ons typ-team. Dus wil je helpen deze podcast toegankelijk te houden voor doven en slechthorenden, meld je dan aan voor het typteam.

We zijn ook nog hard op zoek naar donateurs voor deze podcast. Zo willen we graag de reiskosten van gasten kunnen vergoeden, een vrijwilligersvergoeding bieden aan het typteam, en ook de apparatuur en de software kosten een hoop geld. Heb je een paar euro per aflevering of per maand over voor ons, dan zijn we daar ongelooflijk blij mee! Kijk daarvoor eens op Patreon.com, dan kun je gelijk het mooie filmpje zien dat journalist Georgia Oost maakte over de podcast.

Maar er ook nog andere manieren om deze podcast te helpen. Een review achterlaten op iTunes helpt bijvoorbeeld enorm! Het is een fluitje van een cent. Zeker even doen dus! Doe het gelijk even, dan vergeet je het niet.

Volg ons ook op Twitter en Facebook via at ziek, De podcast en deel vooral onze berichten met je eigen vrienden, want misschien hebben zij nog een zetje nodig om deze podcast te gaan luisteren.

Wil je meer over ons weten, check dan ook eens de website: www.ziekdepodcast.nl.

Dankjewel voor het luisteren en tot volgende keer.

Advertenties